Куйеуиммен ажыраскым келеди

Уйленгенимизге 3,5 жыл болды. 2,5 жасар 1кызымыз бар,2айдан сон екиншисин босанам.Куйеуим военный. Мен одан жалыктым,букил иси,кылыктарынан жиркенем.Ойымнан ажырассам деген ой кетпейди. Озгерем дейди бирак натиже жок.Бастапкыда кеширим сурап,озгеруге тырысатынын айтып жубатушы еди,ал казир менин ескертулерим жалыктырган сиякты,дауыс котерип,маган сен ауыру болгансын бирдене болса ажырасам,олем деп коркытасын деп мени тындагысы да келмейди.Торкиним мен кайын журтым баска калада турады. Туыстарыма айтпай ажырасып баска калага кетип,балаларымды озим жеткизсем.анам мен бауырларымнын бетине салык болмасам,уайымдатпасам деймин,бирак катты коркам бала-шагамнын обалына калатын жагдайларга каламба деп. 10шакты куннин ишинде бир жакка шыккым келеди,бирге туруга мулдем желанием жок.

Онын кемшиликери бытовой кемшиликтер,измена жасамайды.Минези оте сабырлы,дут.Ал мен сабырсызбын. Тазалыкка жок,еркек боп мойнына алган исин тындырмайды,бар иске мен араласып отырам,тосектеде унамайды,исиде унамайды жиркенем,акша ушинде ренжисемиз.Ажыраспасам болмайтын сиякты,бирак бала-шагам ушин уайымдаймын.Мына заманда еш туыссыз еки баланы жеткизу мумкин бе,кинодагыдай жаксы болып кетуге бола ма.Уайымым коп,кенестериниз керек,отинем...

Жогаргы маман иесимин,программист.